вось гляжду я на іх і думаю.
чытаю слайды па мовазнаўству, лекцыі не наведвала, але не ў тым сутнасьць- мужчыны-лінгвісты такія прыгожыя! на фотках яны - з непаслухмяным доўгім валосьсем, кранутым сівізной, вачыма гарэзьлівымі, у пінжаках расшпіленых!
а жанчын-лінгвісты чамусь бабуль, што вяжуць шкарпэткі і піражкі пякуць, нагадваюць..

нам усім надакучыла баяцца, але гэты фатасет з аднаго амерыканскага сайта шэдэўральны, умеюць чэлы здымаць: boston.com.
сьцеражыцеся трафіку.

і беражыце сябе.

увесь вечар я хадзіла адна па горадзе, пісала ў сшытку нататкі на халодных лаўках пад аранжавымі ліхтарамі, піла каву і слухала крокі.
потым пазнаёмілася са сьветлай жанчынай Марыяй, якую частавала півам, і якая мне распавядала пра сваё сіроцкае жыцьцё. яна нідзе не жыве. яна п'е віно. яна марыць аб простым жаноцкім шчасьці.
а потым да нас прысеў п'яны хлопчык Аляксандр, якому я распавядала сваё жыцьцё. як нядаўна мне Марыя. без чаканьня сустрэчнага погляду. без надзеі на водклік.
Марыя - жанчына, і я - жанчына, нягледзячы на тое што яна бамжыха, а я студэнтка.
спачатку слухаеш другіх, а потым раскрываешся сам. і разумееш сябе. толькі тут і зараз, а далей - у кожнага жыцьці свае, свае напрамкі.
жыцьцё - дарога. туман і дрэвы.
дзякуй ім, за самапаразуменьне. за шчасьце трох гадзін раніцы, калі па вуліцы ідзеш, а ў сумцы сшытак са стосаў літарак, а ў галаве шчасьце непрыдуманае ад моманту спатканьня. незнаёмыя вы былі, незнаёмымі і засталіся. бывайце, вы нібыта героі кнігі.
якую я пішу і чытаю адначасова.
мы разышліся ў розныя бакі і ніколі больше не сутрэнемся. у гэтым таксама ёсьць добрае.

а што тыдзень? тыдзень гэта толькі 5 бяссонных начэй і 48 гадзін бесперапыннага сну.

хапаемся як апантаныя выпраўляць зьнешнія прыкметы таго што ідзе ня так, замест таго каб удыхнуць-выдыхнуць - і зразумець сутнасць.

спаць лепей за ўсё у чарзе. так не заўважаеш як сьпяць астатнія. увасабляе сабой неасэнсаваны рух наперад.

і яшчэ нешта. я забыла.

вучу я хлопчыка аднаго англійскай мове.
а ўчора я хадзіла да яго на дзень народзінаў, 12 гадоў дзіцятку, як адмовіш тут, калі запрашае?)
цёпла і па-добраму яно ў іх сям'і - муж кахае жонку і жонка кахае мужа, старэйшы сын зь яго дзівацтвамі ўтульна сабе пачувае, хавацца прычыны ня мае. яны не любяць алькаголю і камп'ютар - таксама не любяць. яны гуляюць усё разам у шашкі ды шахматы і гісторыі сьмешныя распавядаюць. ніхто не сядзіць у сваім куце і рэчы ў агульна-вялікай шафе хаваюць. яны - індывідуальнасьці, што адзін аднаго прымаюць, на добрае і дрэннае якасьці характару не дзеляць, таму мабыць і не заганяюцца.

блін, як жа класна, падумала я!
можна, канешне, пярэчыць і паказухай перад чужымі гэта назваць, але ж яны мае суседзі.
і усё ж класна мець сям'ю, якая цябе разумее, без папрокаў і без сьмешкаў і без патрэбы хавацца. бабуля мая яшчэ запытала сёньня, якая ж ты будзеш у будучыні. а я і не ведаю, адказала я, але падобныя рэчы натхняюць, сапраўды натхняюць, не да стварэньня сям'і, канешне, маленькая я і шлях мой незразумелы, але да гармоніі ў зносінах з людзьмі - дакладна.

як часта хочацца мне назваць жыцьцё абсурдным, нелагічнымі і заблытаным. але я разумею, што гэта проста не тыя словы. з аднаго боку дакладней не скажаш, зь іншага - яны нясуць негатыўны падтэкст, а мне ўсё ж хочацца яго - жыцьцё - любіць.

выйсьці на вуліцу ноччу глыбокай пасьля дня спраў неадкладных - і атрымаць незабыўную асалоду ад руху праз марознае паветра бязлюднага Гораду, машын у шэрані, ліхтароў аранжавых. і радасць, такая радасьць беспрычынная апаноўвае - дрыготкае паветра, маўчаньне, гулкія крокі, таксоўкі, чысьціня!..
паспрабуйце!
Зь Лістападам вас, таварышы)

ішла я неяк па вуліцы і падумала:
"а можа я - гэта і ёсьць я, і ў мяне няма ні мінулага, якое прадвызначае цяперашняе, ні будучыні, да якой трэба - ооо, штучнае дзеяньне! - імкнуцца? а ёсьць толькі цяперашняе, блізкае, як гук уласных крокаў і цяпло чужой далоні, якое адчуваеш толькі ў момант дотыку. я толькі цяпер, ня ёсьць "было" і " магчымабудзе."
і прагучала гэта так ненатуральна, так недаверліва, што я рассмяялася. а калі і сапраўды прыняць такі во канцэпт і паспрабаваць хоць неяк жыць далей?

ён разумее тэхніку, але ў справах кампутара нам з сястрой давярае. у суботу мы разам едзілі на жданы. ён хоча быць добрым бацькам пасьля ўсіх алькагольных гадоў, стараецца, каб усе грошы ішлі на гаспадарку. але калі мы набылі здаецца патрэбную штуковіну для кампа, маленькую і з незразумелай для яго вартасьцю, ён толькі і сказаў "ну вось, якраз я ў суботу гэта за гадзіну нахаўтурыў." - пакрыўджана і сумна нібыта. а можа і з папрокам.
і мне стала страшэнна сорамна.

ці ведаў ён наогул радасьць у жыцьці? згублены і разгублены, імкнецца жыць далей.
і калі я адчуваю сябе ў гэтай сям'і непатрэбнай, то як ён?

хоць Хелігер і кажа, што дзіця не павінна адчуваць сорам калі бярэ штось у бацькоў - а падзяку толькі. але ён жа кажа што надыходзіць і той час, калі дзіця павінна пачаць аддаваць. толькі не бацькам, а далей - сваім дзецям. павінна пайсьці, адным словам. мне напэўна сорамна за тое, што мне 22, а я дагэтуль не сыходжу - і ня маю куды, нават у духовым плане не маю кропкі прызначэньня, і хочацца яшчэ пабыць сабой і з сабой, разабрацца са стосам думак, знайсьці няхай міфічныя, але свае а таму й трывалыя ісьціны, але..
проста адчуваю што па іх меркаваньні - ужо час і яны чакаюць. канешне, маю працу і грошы на рэчы мне патрэбныя і нічога ніколі не прашу, але ж ўсё адно... і бацька чакае, бо ён так многа піў і нічога не бачыў і хоча каб яго старэйшая дачка знайшла сябе ў жыцьці, і пад гэтым ён разумее далёка не кар'еру. і мне хочацца проста зьбегчы і схавацца, каб пазьбегнуць гэтага задушлівага пачуцьця віны...

усё адбудзецца ціха, і месяц будзе гэтаксама сьвяціціь у вокны. ого!

і што парабіць мне з адчуваньнем што зараз зіма, завеі, сьнежань? што за вакном маразы, і калі выйду з пад'езда - сьнег зарыпіць пад нагамі, што холад забярэцца пад куртку, што будзе мігцець зоркамі пасыпаная чыстым сьнегам дарога..

не хочацца восені, не хочацца прадмоў, а адразу - чароўнай Дзеі Зімовага Княства! каб надышла яна - і прайшла хутчэй.. а можа - першы раз за доўгі час хочацца ўсяго так, як яно ёсьць?.. холад - так холад, сумныя зімовыя вечары - так, жыцьцё паміж метро і дамамі сяброў - так, дэпрэсія - о так!... толькі цяпер я на гэта па-іншаму гляджу. гэта цяпер - маё шчасьце і мая містыка, містыка,якрй толькі дзіцячыя зімы перапоўненыя.

о так, кожны дзень прыгожы.

ps: калі я сёньня не вярнуся - мяне забрала мафія.

мне было сумна, і я пафарбавала пазногці лакам малодшай сястры. ў ярка-зялёны колер.
сяджу цяпер, сьмяюся..

такога глупства і такіх шчырасьцей мы даўно, а мо й ніколі, адзін ад аднаго не бачылі і не чулі.
мінулай бясконцай ноччу стала відавочным, што вартасьць моманту вызначаецца яго заканчэньнем, і трэб перакуліць мазгі каб кожны момант шляху быў настолькі варты!
і быць адкрытым - лягчэй.

дзякуй, сонейка верасьнеўскае, за цяпло. і дзень на падзеі багаты.

дзякуй, таварыш, за гастранамічную вандровачку, наеліся баярышніка і аблепіхі!

дзякуй, Каця, за выпадковую сустрэчу ў метро, і за тое што, на выступ "Сонечнага Сахаліну" паклікала. было цёпла і ўтульна ў поўнай залі мастацкага.

дзякуй, цётачка-кантралёр, за тое што ўпершыню мяне мінсктранс за безквітковы праезд аштрафаваў і апошнія грошы адабраў))

восеньню думкі абрыўкамі, кавалачкамі мінулай вясны.

восеньню думкі ад сьвета адарваныя, сівыя,блёклыя, але моцныя і настойлівыя, і ў каторы раз ужо перадумваеш здаецца ўжо асаэнсаванае і прынятае.. лежачы на канапе невядома які запар верасьнеўскі адвячорак і ў столь белую гледзячы - добра мне!

і хачацца каб восень была восеньню, каб дом быў домам, каб цяперашняе было цяперашніх без умоў, а не прыступкай для будучага well beeing. каб кожны дзень меў вартасьць, нават калі і кажа розум, што зноў ты правалялася як гародніна бессэнсоўна. яно ёсьць.

седзячы на вакне, ногі на вулку зьвесіўшы, штовечар фатаграфаваць закаты і зразумець урэшце рэшт, што ў кожнага сваё неба. маё неба - in flames, палымянае і шчырае глядзіць на мяне і вымагае .. бяздзейнасьці.

часта перад сном да мяне прыходзяць прывіды былых самых улюбёных сяброў падлеткавага ўзросту - часу, калі размаўлялася, як віно лілося. і яны пытаюць у мяне, ды не - я праз іх вусны сама ў сябе пытаюся "а ці знайшла ты сваё каханьне?" не, я яшчэ неват не вызначылася дзе шукаць яго, калі і патрэба ёсьць - сярод людзей, ці - не, шукаць мо ў самой сабе неабходна? я зазірала ў вочы людскія, але там была не я, я не знайшла каханьне ў табе, бо ты, як быць мае, апынуўся менавіта сабой. і не знайду нідзе і ніколі, калі буду працягваць шукаць. знадворку.

час зьбіраць камяні, час суцішыць словы, восень - проста выпадковасьць,каб рабіць тое, што падабаецца. час знайсьці ўнутры пустку і запоўніць сабой, а не вамі. са мною ўсе мае чалавечыя ўзаемадакрананьні, са мной вы, кожны асобны,адметны, і неспазнаны сусьвет.

восеньскія думачкі-асэнсаваньні!.. цёпла ад вас, горка-салодкіх, цёпла на самоце, вадаспады.. віруюць.. словы маюць каштоўнасьць.. непрамоўленыя словы.

"панихида по апрелю состоялась в сентябре,
плакали трамваи на изгибах рельсов.."

у гэты халодны дзень пацягнула ж мяне ў Сілічы, на бабровым оўпэн-эйры Океан Эльзи паслухаць! - на халяву, і канцэрт, і дождж, і я здаецца захварэла.
затое вада лілася на гарачыя целы ў сьвятле ліхтароў, лепш за усіх было гумава апранутым міліцыянтам, ламаліся парасоны, распаўзаліся лужыны, і на аўтобусным шкле кропля за кроплей,сьцякала неба пад колы.



"..може всё не так.."

і яшчэ бацька набыў "мікравалноўку," і я цяпер баюся заходзіць на кухню.
а вы ёй карыстаецеся? гэта бясьпечна для ежы?

блін, яе жа "надакучылі" вы мне - тыя, хто запрашае мяне на вясельлі 18-гадовых дзевачак, тыя хто потым агледзіць твой прыкід з ног да галавы і канешне заўважыць як няўпэўнена трымаюся я на абцасах; тыя хто будзе кідацца ў мяне ўсялякай гадасьцю кшталу вясельнага букеціка (пашэнціла пазьбегчы пападаньня); тыя хто лічыць што ў 22 абавязковы трэба альбо ўжо альбо прынамсі зьбірацца і задзяўбе моск пытаньнямі "а калі?", тыя хто не зразумее чаму мне няёмка на падобных мерапрыемствах, тыя, з кім трэба падбіраць словы і жарты каб пазьбегнуць зьдзіўленых позіракаў, і гд, і гд

і хоць канешне мая роля - прыйсьці і павіньшаваць, а гэта больш чым калі ласка, але прысутнічаць на папойцы і танцах, і ў гульнях удзельнічаць - даруйце.. неяк няёмка, страшна і весела, што я не упісваюся ў іхнія ідэалы.

"и я ощущаю себя посторонним
на этой и той
стороне.."

і хто ведае, магчыма лёс мой прайсьці шлях самотнага ваўка, нягледзячы на тусоўкі і хлопчыкаў і знаёмтствы, бо гэта таксама - шлях, і дастаткова верагодны

цэнтар менску раніцай - абуджаны, узбуджаны, з летняй летаргіі за вушы выцягнуты, у промні жоўтыя пафарбаваны; з мыйшчыкамі вокан і вясёлкамі ў кроплях палівачак Broadway; і апляваная і згвалтаваная ўчора тратуарная плітка блішчыць ад няўтульнай чысьціні; сонныя амапаўцы выйшлі на свой першы рэйд, першыя наведвальнікі спажываюць кафеін у напаўпустых кафэшках.

натоп бяжыць скрозь цябе, рэдка убачыш вочы, але ідучы так неспадзявана без цёплага швэдару і мэты, з музыкай у плэеры - хочацца падавіцца раптам наляцелым пачуцьцём пяшчоты і любові да побач ідучых сутулых спін і рознакаляровых гальштукаў, пачуцьцём, якое захапіла нечакана, ледзь не упершыню, і нагадала, што восень побач, што тут таксама бывае добра і тут можна жыць, што тваё "тут" ад геаграфічнай кропкі не залежыць, а жыве ў цябе самім)